Hier ook al lang geleden maar vergeten doe je dat nooit natuurlijk. Toen mijn dochter voor het eerst naar de peuterspeelaal ging bracht mijn man haar. Ze zei tegen de juffies: " Nu brengt papa mij maar de volgende keer doet mama het mar die heeft nu een zere teen en mag er niet op lopen". NOu ja gek kind toch? Nooit gehuild ook. Zoonlief wel die huilde als ik wegging en dan huilde ik ook maar fietste ik er 10 minuten later even langs dan was ie mooi aan het spelen en geen tranen meer te bekennen.

Dat is ook de fout die de meeste ouders maken, door te blijven hangen in school bij het kind.

Maar goed ze worden erg snel groot, als ze eenmaal naar de basisschool gaan dan is die tijd zo om en gaan ze naar het voortgezet onderwijs en daarna gaat het alleen maar sneller. Ach dat heeft ook zijn leuke dingen toch?

Ik stond als enige moeder altijd te huilen als ze op schoolreis gingen. Vnaf de 2e klas(groep4) gingen ze van maandag tot en met vrijdag, ik vond het vreselijk om ze zo lang te moeten missen. Ander moeders zeiden dan, staat zij weer hoor Was als gekheidje bedoeld natuurlijk en ik kon dat ook wel hebben hoor

naatje wrote: WAT IS DAT TOCH ALLEMAAL HERKENBAAR. IK WEET NOG GOED DAT WIM NAAR SCHOOL GING EN HIJ INEENS ALLES WILDE VERTELLEN AAN JUFFIE.HIJ HAD HET ALTIJD OVER WOEFIES IPV HONDJES.IK HAD AL VAKER GEZEGD DAT HET HONDJES WAREN MAAR HIJ BLEEF BIJ WOEFIES. KOMT HIJ OP EEN DAG THUIS EN ZEGT HIJ: WE HEBBEN HELEMAAL GEEN WOEFIES,MAAR HONDJES,DAT ZEGT JUFFIE. IK DACHT BIJ MEZELF WAAR BEMOEIT ZE ZICH MEE. VOND HET MOEILIJK OM MIJN KIND "TE DELEN"MET IEMAND ANDERS.

Los laten, och, wat IS dat moeilijk! Alles went en zeker als je ontdekt dat je kind het toch wel heel erg leuk vindt op school(tje).

groetjes, Joke

De tijd dat ik mijn dochters naar school bracht voor de eerste keer is ook heel lang gelaeden. Bij de oudste was het een drama, huilen, huilen en nog eens huilen.

De juffrouw vertelde dan, als ik ze weer ging halen, dat het maar even was. Na een maand ging dit al beter.

Nu breng ik mijn kleinzoons(tweeling) naar school. Degene waar we het niet van verwachten, had heel veel verdriet. Klampte zich aan mij vas. Ik waande mij31 jaar geleden.

Nu gaat het heel goed, ze zijn inmiddels 5. Toch vraagt hij altijd of ik even wilo zwaaien voor het raam, hetgeen ik ook doe. Moet ook een knuffel en een zoen hebben. De andere gaat zijn eigen weg, het is dan dag oma tot strak, zoen en weg is hij de klas in.

Het missen is maar in het begin, dat gaat over. Ik heb vroeger veel geholpen op school. Was erg leuk, vooral daar de school toen nog erg klein was.

Mijn kleinkinderen zitten nu opzelfde school, alleen veel groter geworden, maar wel met dezelfde juffrouw.

Ben ook erg benieuwd hoor hoe hij het zal doen.

De peuterspeelzaal was een ramp in het begin.

Hij gaat naar mijn oude school bij mijn oude juf en dat is toch wel super hoor.

De eerste weken zal ik hem ook ophalen maar uiteindelijk zal ook hij over moeten blijven omdat we in een ander dorp wonen en we maar een uurtje hebben.

Hij weet dit hoor.

Hebben het er saampjes over gehad dat hij dan op brood een broodje moest eten en dat vond hij prima.

Een hele tijd geleden liep er een moeder behoorlijk zwanger te zijn.Samen met haar dochtertje van 4 jaar, die in haar ogen al ,, groot,, was liep zij naar de kleuterschool.Flink blijven dacht zei, je dochter vindt het leuk om naar school te gaan.Alles is goed gegaan, maar toen de moeder alleen naar huis moest lopen kwamen de tranen, en die bleven maar stromen.Dolblij kon zei tussen de middag haar dochter halen om een broodje te eten en de verhalen aan te horen.'s Middags ging het iets beter, en de dagen die volgden werden ook goed.

De tweede was niet zo moeilijk maar de derde.....mijn jongste werd groot.Alles is hetzelfde gebleven Getrouwd?? Het zijn mijn KINDEREN die horen niet al zo groot te zijn.En moeder worden??? De oudste goed, maar de jongste...nee dat kan toch niet, jij bent mijn kleine meid. Ja, dat is het moeder zijn, geweldig mooi maar soms ook zo verschrikkelijk moeilijk.