Bij onze middelste heb ik ooit iets van een opgezet tepeltje gevoeld. Was wel een meisje maar dat zal niet uitmaken. Wij hebben dit bij de huisarts nagevraagd en inderdaad als antwoord hormonen gekregen. Zou vanzelf weggaan en dat is ook zo gebeurd maar toch nog na een langere periode.

Oh die onzekerheid, ken ik zeker ook Jantina en wij hebben er drie. De jongste twee hebben een tijdje met het ledikantje op onze kamer geslapen en dat gaf rust. Maar ik heb ook nooit geschroomd om ze bij me te nemen, alle boze verwijzende vingers negerend. Is altijd goed gegaan. Legde ze dan in het holletje van mijn arm zeg maar lekker veilig voor het kleine hummeltje. Het zal waarschijnlijk vanzelf wel minder worden, wanneer het dagritme er beter in zit en inderdaad de krampjes over zijn. Helaas kan ik je daarmee niet helpen want ik heb altijd flesvoeding gegeven. Borstvoeding ging bij de eerste dermate mis dat ze in het ziekenhuis terecht kwam. Dus maar niet meer geprobeerd bij de volgende. Het gaf mij en de baby rust om te zien dat ze goed dronken.

Dus ook ik zeg doe wat je hart je ingeeft, je moederinstinct zal je zeker daarbij helpen.

Die tip van het aankleedkussen hebben wij inderdaad ook gehad. Onze middelste heeft tot 1.5 jaar erg gehuild. Wij hebben haar tot ze drie (?!!!) was bij ons op de kamer laten slapen. Dat was ook noodzaak omdat we nog geen kamer hadden voor haar, dat is pas nu zover, dus een dag nadat ze drie geworden was ging ze naar haar eigen kamer, en ze doet het fantastisch.

Wij hebben de oudste ook veel bij ons op de kamer laten slapen. Nu met de jongste deden we het alleen de eerste paar weken, vooral omdat ik dan zo makkelijk snel kon voeden. Nu ligt hij wel altijd op zijn eigen kamer 's nachts, en het gaat subliem. Alleen overdag is hij gewoon wel wat onrustig. Maar dat maakt me niet zo veel uit, aangezien hij 's nachts van 22.00 tot 7.30 uur slaapt, dan mag hij met z'n twee maanden best overdag wat rommelen, haha!!

Stel gekke moeders zijn we toch dat we ook bij de tweede of derde nog onzeker zijn. Ik heb ook zo getwijfeld bij Manuel. Vond het vreselijk als hij huilde. Kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem lang te laten huilen. Heb wel eens de tien minuten regel toegepast. Hem maximaal tien minuten laten huilen. Als hij tussendoor stil werd overnieuw beginnen met tellen. Maar dat heb ik pas gedaan toen hij al wat ouder was. Daarvoor kon ik het niet over mijn hart verkrijgen.

Later kregen we de tip: als je kindje 's nachts niet wil slapen in zijn bedje, maak dan een aankleedkussen op zoals je zijn bedje op maak en leg dat tussen jullie hoofdkussens in. Zo ligt de kleine toch op zijn eigen eilandje en is hij lekker dicht bij jullie. Geen gevaar met dekbedden over hem heen of bovenop hem gaan liggen. Dus jullie kunnen lekker slapen.

Maar doe inderdaad wat je gevoel je ingeeft. Je moeder instinct zorgt er meestal voor dat je de juiste keuze maakt.

Jantina,

Ik hoop dat je snel ritme krijgt in alles, en het is alleen maar goed om je kleine mannetje veel bij je te houden, het schijnt erg positief te zijn voor het hechtingsproces, dus lekker bij je houden, zou ik zeggen!! Ik doe het ook met onze jongste. Hij is af en toe wat onrustig overdag, maar als hij op schoot ligt is het goed, dus leg ik hem lekker bij me. Het is allemaal erg wennen, he, maar het komt allemaal echt wel goed, hoor, haha!!

Ik had geluk dat wij een eigen zaak naast ons huis hebben, dus mijn man kan nog wel eens even bijspringen.

Maar bij de andere twee had ik ook af en toe stress om dat ik niet zeker wist of ik het allemaal wel goed deed. Toen werkte hij nog buitenshuis.

Veel sterkte, en als je je gevoel volgt, dan is daar niets mis mee, en hoef je niet meer te twijfelen, volg je moederinstinct! Het komt echt allemaal goed!!!

Dikke KNUFFEL!!

ja Claire wat erg.............waarom moeten we eigenlijk nog steeds assertief zijn,de dokter is er toch om je serieus te nemen en al het mogelijke te onderzoeken.......................

.....Jantina, ik ken het, ooohhhhhhhhhhhh ik voel het nu nog, nu ik dit lees...............