rita_1709 wrote: Ik heb met belangstelling dit topic doorgenomen... en heb enorm veel bewondering voor alle hobbydoosjes die dagelijks met pijn en beperkingen moeten leven...  Sinds mijn auto-ongeval ben ik ook niet meer pijnvrij geweest en kan ik veel dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, niet meer doen... Het komt met tijd allemaal weer goed, beloofde men mij, en daar trek ik mij aan op !!! Maar nu heb ik aan de lijve ondervonden hoe lastig en vervelend pijn is !!! Proberen te kijken naar de positieve dingen helpt wel een beetje... Maar ook dat is vaak moeilijk... Dus voor  Eugenie en alle hobbydoosjes die het moeilijk hebben :

Fijn om jou ook weer even te zien, Rita. En ik hoop van harte dat het snel beter met je gaat. Voor jou je mooie plaatje terug. Zodat het nog iets sneller zal gaan.

Halo Eugenie

het is inderdaad moeilijk, "accepteren dat je ziek bent" en zeker arthrose, want daar is niet veel aan te doen, buiten dan er mee te leren leven

dat is héél hard maar het is zo, maar weet dat je zeker niet alleen bent met je pijnen

zoals de hobbydoosjes al zeiden, positief denken niet van "dat kan ik niet meer," maar " dat kan ik nog" het is soms wel héél hard, en dan staat het huilen je nader dan het lachen.

ik wens je veel sterkte

Ik heb niet alles gelezen nog, Eugenie, maar nadat ik je post las wou ik eventjes dit zeggen. Je hebt zo mooi genoemd in je post:

"Mijn knie heeft genomen maar ook gegeven"

En ik geloof sterk dat daar al de eerste stap naar acceptatie is gezet.

Ik heb met belangstelling dit topic doorgenomen... en heb enorm veel bewondering voor alle hobbydoosjes die dagelijks met pijn en beperkingen moeten leven...  Sinds mijn auto-ongeval ben ik ook niet meer pijnvrij geweest en kan ik veel dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, niet meer doen... Het komt met tijd allemaal weer goed, beloofde men mij, en daar trek ik mij aan op !!! Maar nu heb ik aan de lijve ondervonden hoe lastig en vervelend pijn is !!! Proberen te kijken naar de positieve dingen helpt wel een beetje... Maar ook dat is vaak moeilijk...

Dus voor  Eugenie en alle hobbydoosjes die het moeilijk hebben :

Dat is waar vaak denk je dat je de enige (of een van de weinige) bent die ergens mee zit. Maar als dat blijkt dat veel meer mensne worstelen met bepaalde problemen .... oke het doet niks af aan je eigen probleem maar het helpt wel een beetje.

En inderdaad wat heel goed is maar ik ook vaak vergeet.... je meer te focussen op de dingen die je wel kan, dingen die je gelukkig maken. Maar helaas kunnen die maar al te makkelijk op de achtergrond geraken omdat er bepaalde dingen zijn niet willen of lukken. Iets naar heeft toch altijd sneller de overhand.

Je weet in je achter hoofd wel dat je niet alleen bent soms dringt dat niet helemaal door en voel je je wel de einge. maar de lieve reactie`s die ik heir krijg doen me goed. en stiekem denk ik als ik sommige verhalen lees ach het valt met mij wel mee..

Dit topic is een hele erge opsteker geweest. eerst schaamde ik mij om dit heir neer tezetten maar ben blij dat ik het heb gedaan. dank jullie wel ik vind jullie allemaal super!

Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe het is om zo veel pijn te hebben. Daarom wil ik iedereen heel voorzichtig een dikke knuffel geven. Omdat ik niet weet wat ik anders kan doen om jullie pijn een heel klein beetje te verzachten. Heel bijzonder hoe jullie elkaar opbeuren. Weten dat er meer mensen zijn die het zelfde meemaken als jij moet heel fijn voor je zijn.