Pfff,lieve allemaal....merk dat het heel veel los maakt bij me,de pijn die ik hier bij sommige lees komt zo hard bij me binnen,de herkenning doet aan de ene kant zo goed aan de andere kant maakt het veel verdriet in en bij me los.

Het weten dat er geen toverstafje bestaat(waar ik eigenlijk al zo'n 25 jaar op heb gehoopt)is een groot issue op het moment bij me...het besef dat ik het zelf moet doen en moet doen met wie en wat ik ben is een hard en moeilijk proces...

Zie gelukkig ook steeds meer en vaker de zon,zeker ook hier op het forum. Hoop dat ook anderen dat gaat lukken die nog midden in de worsteling zitten,want dat is het. Een groot gevecht met jezelf en een hoofd en lijf verstrikt in (negatieve) gedachten wat ook ik absoluut niemand gun!!

@frea,huil niet om mij,om ons...je meeleven,je zijn is al zo'n grote troost en jouw geluk en gezondheid straalt echt op me af, geniet maar voor mij mee!! dikke kus!!

Maar dat geld voor vele anderen hier,die vaak zonder het te weten, troosten en zijn!!! Dikke knufffffffffffff voor jullie

Er rust schijnbaar nog altijd een soort van taboe op dit onderwerp, en dat is zo jammer want we hebben de hulp zo hard nodig.

Zelf nu voor de derde keer opgenomen omdat ik thuis bang ben voor mijn eigen gedachten. Bang dat ik toch ooit die stap ook zal gaan nemen, want echt, het leven in en met een depressie, dat gun je je ergste vijand niet.

Ik merk nu dat de buitenwereld er steeds minder begrip voor heeft. Het duurt nu al meer dan een jaar, en met vind dat het nu dan maar afgelopen moet zijn.

Tjee wat zou ik graag willen dat het zo zou werken, dat je alleen jezelf maar een schop onder je hol hoeft te geven om weer helemaal beter te worden. Helaas werkt het niet op die manier.

Antony heeft nu de rust die hij zocht, maar ik heb zwaar medelijden met de dierbaren die hij achterlaat.

Wens ze dan ook veel sterkte.

Lieve Sminske, wat jij beschrijft, ik ben het daar helemaal mee eens. Het ervoor durven uitkomen is vaak niet het punt maar het onbegrip wat je krijgt. Zo heb ik ook al die jaren te horen gekregen, kom op, je hebt een lieve man, mooi huis, leuke kinderen. Wat zeur je nou. Ik kon inderdaad ook een schop onder mijn kont krijgen. En dan opeens ga je het voor je houden. Zo is het bij mij gegaan. Doordat ik het niet meer aan durfde te geven ben ik mijn bed in gekropen en er bijna 2 jaar niet uitgekomen. Met het gevolgd dat ik mezelf verwaarloosde, maar vooral man en kinderen. Ik ben daarom ook blij dat ik hier op dit forum mijn verhaal wel kan vertellen. En dat er toch wel wordt meegeleefd.

En Frea, ik ben alleen maar heel blij voor je dat het goed met je gaat en dat je (nog) gezond bent, ik gun het iedereen echt van harte. En niemand hoeft zich daar ook voor te schamen. Net zoals niemand zich hoeft te schamen als het niet goed gaat. Niemand kiest ervoor. Het is geen keuze als je depressief wordt, soms is het wel een keuze om hieruit te proberen komen. Alleen lukt dat niet iedereen.

Lieve allemaal,

Ik zit te tikken en de tranen lopen over mijn wangen.De meeste hobbydoosjes hebben al heel veel meegemaakt,als ik dit topic lees en zijn er nog niet helemaal uit.Zelf ben ik (nog) gezond en denk wel eens, wat ben ik een gelukkig mens.Ik hoop dat  er voor jullie ook een tijd komt dat jullie dat kunnen denken.

Liefs Frea.

Lieve allemaal,

ik ben hard aan t knokken voor mezelf,kan gelukkig zeggen dat het de goede kant op gaat. Maar het er open over durven zijn...dat is vaak niet alleen een kwestie van niet durven, vaak wordt het een niet durven door het vele onbegrip waar je(ik) telkens tegen aan liep...het ongeloof,het ach...zo moet je niet denken etcetc....waardoor ik een masker op ben gaan zetten, want wat loop ik nou te klagen? Er gebeuren zoveel nare,vervelende,ergere dingen in de wereld, wat geeft mij het recht om te zeuren, om me ongelukkig te voelen??? Hoezo tijd en rust voor jezelf nodig? Je bent jong,niet ziek...

Dus schup onder mn kont,schouders naar achter,tieten vooruit,glimlach op de snoet en doorgaan,altijd maar doorgaaaaaaaaaaaaaaan.

Tot ik echt niet meer kon en niet meer wilde...ben gelukkig op een goede plek terecht gekomen,ben de juiste mensen tegen gekomen, al heb ik daar zelf kei en kei hard voor moeten werken en mensen zien te overtuigen van mijn problemen en klachten. Maar hoevele treffen die niet,hoeveel wantoestanden en missers zijn er nog in de (psychiatrische) zorg. Er komt steeds meer kennis,gelukkig...dat is mijn redding geweest, 20 jaar geleden en misschien nog wel 5 jaar terug had nog niemand ervan gehoord....adhd bij volwassenen....

Ik kom er wel, gelukkig, maar waarom ik eigenlijk begon te typen is omdat ik eigenlijk zo graag tegen jullie wilde zeggen hoe belangrijk jullie daar in zo'n korte tijd bij zijn geworden!!!!

De eerlijkheid,openheid maar vooral de betrokkenheid, die blijkt uit de reacties op de diverse topics. Het doet me zo goed,verwarmt me dat er nog gelukkig zo veel mensen zijn met een warm hart...Het voelt als thuiskomen na een koude dag in een huis vol lieve mensen en een kachel die brandt, telkens weer als ik op het forum aan het rondneuzen ben...

Dank jullie wel dat jullie er gewoon zijn en ik er een van mag zijn!!!!