Lieve Dollydotteke,

wat fijn dat jullie er toch een mooie maar vooral waardevolle dag gehad hebben!!

Mbt je zoon,vertel en schrijf zoveel je wilt, herken het ook allemaal wel een beetje en soms meiske, is afstand nemen met je gevoel,wat je schrijft, het enige en het beste wat je kunt doen. Ook je anderen kinderen en je man maar ook jizelf zijn belangrijk en hebben recht op aandacht,liefde en zorg.

het hebben van een dsmIV-diagnose zoals autisme is een zeer complex en ingewikkeld probleem wat voor de omgeving vaak erg moeilijk uit te leggen en te begrijpen is. Wat voor de 'gewone'mens oh zo logisch is is dat voor hen (ons) helemaal niet en viceversa...

sowieso is elk kind al anders en heb je met het ene kind meer of anders een band dan met het andere, ook ik heb ervaren hoe heftig het is als je van je kind niets leuks meer ziet, hoe het je van binnen langzaam opvreet, verteerd....door er toch wat afstand van te nemen, het voor mezelf te herkennen en erkennen dat ik mijn kind eigenlijk helemaal niet leuk vond (en geloof me, dat doet godsgruwelijk zeer!!!!!!) pas daarna kwam er ruimte om met andere ogen naar haar te kijken en eigenschappen te zien die ik voorheen niet zag maar die wel heel mooi zijn. Je mag me gerust prive benaderen om verder te kletsen, kijk maar, doe voorla wat voor jou goed voelt! Knufff van een adhd-mama met add-dochter

jips , je hebt al een mailtje van me

alvast bedankt aan iedereen , ja spijtig genoeg is dit mijn enige uitlaatklep waarbij ik niet bang ben om beoordeelt te worden

vandaag is hij voor de eerste keer naar het centrum moeten gaan voor de gewone medische onderzoeken zoals evenwicht en dergelijke , volgende week zijn er nog twee testen , de week daarop weer 1 test , den 16de autismetest waar wij dan eindelijk ook eens bij mogen zijn en dan zullen we de diagnose krijgen op 10 dec , zal een behoorlijke moeilijke kersttijd worden met alle toestanden nu ...

ps : ventje zijn verjaardag is hier lekker thuis gevierd met op jullie advies een goede gemaakte maaltijd waar hij zeer blij om was , een klein cadeautje ( schietspel voor op de computer  omdat hij dit wel graag doet) , lekker wijntje erbij waar hij snel zat van werd hihihi , toen hij tipjes was kreeg hij het toch moeilijk met alles wat er nu aan de hand is , even goed gebabbeld en samen uitgehuild en dan in elkaars armen in slaap gevallen , hij zei vandaag dat dit zijn mooiste verjaardag ooit is geweest omdat hij nu het gevoel heeft dat we echt samen een geheel zijn

dat was voor mij het mooiste compliment

Hoi,

Ik weet precies waar je het over hebt. Mijn oudste zoon is 10 en heeft een aan autisme verwante stoornis.

Het kost mij ontzettend veel energie om hem dagelijks te begeleiden. Hij zit in nu in groep 7 (gewoon basisonderwijs) en we zijn heel erg bezit met hem met kleine stapjes tegelijk zelfstandiger te maken. Dit ook met oog op het voortgezet onderwijs.

Ik heb zelf ook moeite met dat ze zich niet in kunnen leven in anderen, gevoelens en emoties niet herkennen en helemaal met het gevoel dat ik niet zo'n band met hem heb als met mijn jongste zoon.

Mijn oudste zoon is vorig jaar getest en heeft nu medicatie. Ik moet echt benadrukken dat het nu veel beter met hem gaat. Hij heeft een sociale vaardigheidstraining gevolgd en heeft daar ook heel veel van geleerd.

Dollydotteke je staat er niet alleen voor. Ik weet precies hoe je je voelt en als je vragen hebt of eens behoefte hebt om je te uiten tegen iemand die precies weet hoe het is, mag je me altijd mailen.

Groetjes

Ik hoop dat je dipgevoelens weer een beetje gezakt zijn.

Schamen moet je je zeker niet,je komt voor je kind op dat is heel normaal.Leg de situatie uit bij de scouts,zij zullen het zeker wel begrijpen.Ze gaan met allerlei kinderen om en geen één kind is hetzelfde.Ook geen enkele autist is hetzelfde.Schrijf alles maar op het forum wat je kwijt wilt,wij lezen en luisteren wel.Raad en advies kunnen wij je jammer genoeg niet geven,alleen maar heel veel sterkte wensen en moed houden.

Liefs Frea