Opruimen vind ik ook een waardeloos gebeuren. Natuurlijk als het huis netjes is geniet ik er van met volle teugen. En ik wordt soms best een beetje moedeloos van de rommel. Maar toch lukt het me niet om de boel opgeruimd te houden. Ik heb altijd wel ergens een rommelplekje. Alleen is het probleem dat dat ene rommelplekje na verloop van tijd vol is en dat ik dan aan het volgende rommelplekje begin. Soms kom ik tot mijn stomme verbazing dingen tegen die ik al lang vergeten was. En als ik ze dan weg zou gooien. Nee ik ben zo blij met mijn verloren schatten dat ze weer op een ander rommelplekje terecht komen. Wel heb ik in mijn kast veel schoenendozen staan om de boel toch nog een beetje te rangschikken. Heb ik een speciale kast voor mijn wollebolletjes, (en nog een paar manden en nog een plek op zolder) Hebben patroonboeken een vaste plek en kan ik mijn kaartendozen moeiteloos pakken. Ik kan het wel. Als ik het maar belangrijk genoeg vind. En dat vind ik de rest van de rommel nu juist niet. We proberen nu beneden in de souterain een plek te creeren waar we Manuel zijn speelgoed op kunnen bergen. We hebben daar boven in de woonkamer gewoon niet voldoende plek voor. En ook zijn kamertje op zolder is te klein om echt iets in op te bergen. Daar kunnen zijn kleertjes en wat rommeltjes, maar dan ben je toch echt uitgepraat.

Oh ja, ik heb ook een geweldige salontafel. Marco heeft hem zelf gemaakt. De hele tafel bestaat uit vakjes, horizontale, verticale, vakjes met mandjes, en daar zitten tijdschriften, boeken, pennen en scharen en zelfs slabben in. In een klein huis moet je elke ruimte benutten. En met een handige man is dat snel gebeurd.

Tips heb ik dus niet echt voor je Juliaaa. Maar wel de wetenschap dat je niet de enige bent. En dat het nooit over gaat. Tenzij je ooit een partner weet te vinden die opruimen leuk vind en het ook nog eens goed kan. Dat zou een ideale oplossing zijn.(maar ik ruil Marco niet in hoor. Dan ben ik mijn handige man kwijt. Ik moet er niet aan denken)