Manuel is inderdaad trots. Hij beseft heel goed dat hij degene is die ze geverfd heeft. Zo grappig dat hij dat nu door begint te krijgen. Ook als andere mensen hem een compliment geven zie je dat hij beseft waarom. Dat is eigenlijk voor het eerst dat ik dat nu bij hem zie.

Het arme mannetje is nu ziek. Koorts, hij grijpt naar zijn keeltje en zijn oortjes. Heeft vandaag de hele dag bij Marco op schoot gezeten. (ik moest werken) en huilde als Marco al naar de wc moest. Nu slaapt hij lekker. En ik hoop voor een hele nacht. Maar ik vrees dat het ijdele hoop is.