Ik heb een vriendin die had een witte dove poes en die was eerst heel erg lief, liet zich ook wel aaien enzo maar later kon ze je zo maar een flinke tik geven met haar scherpe nagels. Ik denk dat er wat met haar aan de hand was(dat bleek ook) Poes heeft waarschijnlijk iets in haar koppie gehad, ik denk zelf een tumor of zo. Ze is heel plotseling doodgegaan. Ze nam een sprong, die heel normaal leek te zijn maar die uiteindelijk werd veroorzaakt door een infarct of zo. Ze viel zo op de grond dood neer. Heel zielig.

Mijn vriendin speelde met haar ook vaak met het zonlicht en zo. Heel schattig.

Deze poes was ook heel ontvankelijk voor reiki. Net als mijn poes Romeo trouwens. Heel bijzonder.

O Tony, ik kan me je jeugdtrauma heel goed begrijpen, ik nam ooit een poesje mee maar mocht hem niet houden.  NIet veel later moest ik een poes naar mijn zus brengen en toen zei mijn vader, als ze hem niet wil danhouden wij hem.

Nou je kunt je voorstellen dat ik heel blij was dat mijn zus hem wel wilde hebben. Was tenslotte ook afgesproken hè.

Wel hebben mijn ouders daarna toch nog 2x een kat gehad. Maar het kleine poesje ben ik ook nooit meer vergeten. (gelukkig geen trauma)

Hoi magtelt, inderdaad met licht, maar ook met handbewegingen. Zodra je naar haar wijst begint ze al te snorren Dat van dat zingen is ook een goed idee

Ik heb 6 katten   Ik heb 2 perzen, 1 witte dove, een GROTE rode kater, een lapje en een rode turkse angora. Ze zijn allemaal even aanhankelijk, alleen de  witte dove kan niet met de rest opschieten   en is het dus steeds knokken.

Wist wel van de leukemie. Perzen hebben zoiets met een nierziekte.

Ik lees al de katten verhalen met plezier ( en medeleven ), ook al ben ik zelf geen poezen mens, ze zoeken me altijd op, ook poezen die anders niets van vreemden moeten hebben.

De vrijbuiter van mijn zoon in Australië, lag binnen 3 dagen 's avonds op mijn schouders heerlijk te spinnen, als we tv keken.

Toen ik 6 was, kreeg ik een lief zwart-wit poesje, Robbison, maar mijn moeder zag dat niet zo zitten, dus nam oma het maar weer mee terug naar huis, in haar jaszak. Sindsdien hoef ik er geen meer, ook al was het altijd MIJN poesje als ik bij oma kwam logeren. Over jeugd trauma gesproken .

Dank je Hil,
Gisteren hoorde ik van mijn vriendin dat haar ex een kat heeft met leukemie, en ze hebben nog mer katten en die hebben het niet? Heel apart.
Misschien dat de ene kat er meer last van heeft dan de andere. Sommige katten wassen ook geen andere hè en dulden niet dat een andere kat uit zijn etensbakje eet.
Hoezo er zijn eigenwijze poezenbeesten

We wachten maar af, misschien valt het allemaal wel mee.

Hallo Meia,

Ik heb er nooit van gehoord, van die ziekte, ik heb mijn leven lang al katten gehad en boeken genoeg over hen gelezen, maar ik ken het niet, maar daardoor niet minder triest als je zoiets treft met je kat. Vreselijk lijkt me dat. Dan sta je toch wel helemaal machteloos en het beste wat je voor het diertje kan doen is inderdaad laten inslapen, lijden is ook iets verschrikkelijks en als het diertje toch niet beter kan worden is dat de enige oplossing, hoe moeilijk ook.

Ik wens jullie beiden alle goeds toe en een arm om je heen.

Lieve groet van Hil