Bij de cadeau gegeven teensokken heb ik meteen gemeld - dit doe ik nooit weer. Antwoord: waarom niet, ze zijn zo goed gelukt.

Ik begon nog net niet te gillen, ik wil een beetje plezier bij het handwerken - dat is blijkbaar moeilijk te snappen ???

Dan heb ik echt een nieuwe trui nodig en zie ik een mooie in de winkel maar die koop ik dan niet omdat ik het zonde vind iets te kopen wat ik zelf kan maken. Dan vergeet ik even dat ik daar vaak simpelweg de tijd niet voor heb.

Vandaag voor een geslaagde "even" een gelukspoppetje gehaakt. Er zaten 5 verschillende kleurtjes in. Een paar dingen rechtstreeks er aan gehaakt en niet er aan genaaid. Was uit eindelijk nog ongeveer 2 uur bezig. Reken dat eens om in uurloon!!! Het was maar een aardigheidje voor de leuk. Geen familie of vriendenkring. Gewoon een meisje dat altijd vriendelijk en aardig in de bediening in een restaurant werkt en geslaagd was voor een onderdeel.

Een buurvrouw van een paar huizen verder kocht eens bewust lekker goedkoop een kapotte trui want die zou ik wel even gratis kunnen repareren want handwerk was mijn hobby. Ik was te sprakeloos om het klusje te weigeren.... Ik heb de kookwekker gezet en gezorgd dat het binnen die tijd in elkaar geflanst was. Liefst slordig want ik wilde er geen tevreden klant aan overhouden. Toch mislukt. Binnen een paar maanden was het sinterklaas. Of ik een verplegers-pak wilde naaien voor haar om als suprise weg te kunnen geven.  Niks ervan!!!