Jammer voor je Geerlig. Ja, je kan er soms geen peil op trekken hoe of je verkoopt.

Ik heb ook wel eens op een verkoop in een verzorgingshuis gestaan,

de ene keer verkocht je bijna niets en de volgende keer was alles zo weg.

Later kreeg ik de vraag via de dagopvang in het verzorgingshuisde vraag of ik

langs wilde komen, 1 x in de week, met mijn spullen o.a. Nijntje, Bob de bouwer, Kabouter Plop,

knuffeldoekjes en kleine kadootjes voor groten, geurzakjes gehaakt en figuren gemaakt van handdoeken en washandjes o.a. olifant en sneeuwpop en zakdoeken gevouwen, als een jasje en overhemd.

Dat was voor mij een leuke tijd en had veel bestellingen en verkocht op die manier best goed,

had dan ook kleine prijsjes van Euro 4.00 - 6.00.

Maar opeens mocht het niet meer, gaf  teveel onrust vonden ze, ik moest maar op de gang gaan zitten,

dan kwamen ze wel naar mij toe. Maar ze mochten de ruimte niet uit!

Heel jammer voor beide partijen, ze waren er zo blij mee en ik ook.

Het is een leuk ervaring geweest van een half jaar.

moraal . . . Heel moeilijk. Zelf koop ik niet snel een gehaakt of gebreid iets vooral omdat ik het zelf kan, maar heb pas ook sokken bij

de hema ingeslagen en denk dan ook later wel 90 cent per paar - hoe kan het.

Nee hoor! Je doet hier juist inspiratie op om je landgenoten tot voorbeeld te zijn. 

Onze overgrootouders en grootouders maakten kleding, gordijnen e.d. en verbouwden hun gewassen. Toen men het financieel ruimer kreeg in de 70-er jaren, ging je alles kopen. Het zelfgemaakte en zelfgekweekte spul werd "te min". Totdat ze er weer aardigheid in kregen en het nut ervan inzagen. Inderdaad golfbewegingen waar Mutti over schrijft.