We hadden een bijbel, waar de versnummers niet in de kantlijn stonden, maar tussen de teksten in (was heel ouderwets). Als ik dan aan tafel uit de bijbel voorlas, sloeg ik die nummers over, omdat het altijd wel duidelijk was uit de zinsopbouw dat het nummer er niet tussen hoorde. Maar één keer was dat niet duidelijk, de zin was ook heel logisch met het cijfer ertussen. Dus na wat getwijfel las ik de zin toch maar zo voor: "Wie 9 oren heeft, die hore". 

Als ik erg moe ben maak ik er letters bij of laat ze weg, dan krijg je een soort Russisch en stop dan maar met lezen. Een boek lezen is er al 23 jaar niet meer bij, na een halve bladzijde denk ik waar gaat het over, de krant of tijdschrift gaat soms iets makkelijker omdat het kleine stukjes zijn, maar echt lezen doe ik bijna niet meer.

Dat is met praten net zo, het geeft je dan een rot gevoel, maar het is niet anders.

Waar viel ik ook alweer over, even denken - nou ja vooral over dat er eerst een heel stuk "reclame praat" zat voor er ter zake gekomen werd.

Dikke doei, ik heb wel iets anders te doen dacht mij.