Weet je, ik vind het juist wel gezellig staan maar stom genoeg kan ik er zelf niet tegen, ruim alles altijd weer op. Terwijl ik juist vind dat er leven is in een huis waar alles om je heen ligt waar je mee bezig wilt zijn.

Ik heb nu een kistje onder een bijzettafel staan en daarin ligt het hobbywerk waar ik nu afwisselend mee bezig ben. 's Avonds (en heel af en toe overdag) haal ik er wat uit en ga ermee aan de slag. Dat kistje staat wel naast mijn stoel dus er is gemakkelijk iets uit te pakken. Ga ik naar bed, dan ruim ik het weer op.

onsubtiel zijn ). b) ik praat ook rustig met iedereen die tegen me aan praat, terwijl ik laatst op een feestje juist muurbloempje speelde.

Mutti, de pest van die rollators, is dat ze er sneller door lopen omdat het rolt. Toch denk ik eerder dat ze ook aandacht wilde, maar

echt bot zijn zit overduidelijk niet in jouw natuur.

De pest is altijd, dat pas als je thuis bent of nadat het bezoek van Magtelt opgerot is en je nog briesend als een draak door huis loopt - pas dan

weet je wat je had moeten zeggen.

Ik zou gewoon zeggen: gelukkig maar dat ik hier woon, en niet jij 

Ik zit altijd op de bank en op de rest van de bank ligt mijn breiwerk met patroon. Ernaast staan mandjes met garen waar ik ook mee bezig ben. Aan de andere kant een tafeltje met naalden, spelden, schaartje, pen en oh ja, er liggen ook nog 3 stapels boeken. Boven heb ik een naai- annex strijkkamer, die staat en ligt vol met alles wat je nodig hebt bij naaien, inclusief een hele serie draadjes op de grond. Ernaast heb ik een kamer daar staan mijn bakken met wol enzo. Dan is er nog een kamer die gebruik ik ook regelmatig om iets neer te leggen. En als de zonen met familie komen en blijven logeren moet ik beginnen op te ruimen en plek maken. Heerlijk toch zoveel ruimte waar je voor je hobbies plaats genoeg hebt. Mijn man is niet altijd even enthousiast over mijn spullen overal.

Magtelt, als iemand zegt dat hij/zij niet kan leven met 5 tassen... enz., zou mijn reactie afhankelijk zijn van het moment/de persoon die het zegt.

Ik zou bijvoorbeeld kunnen zeggen: 'Nee, daar kan ik eigenlijk ook niet mee leven, ik heb normaal wel meer dan 10 tassen om me heen staan, maar omdat ik wist dat jij zou komen, heb ik maar lekker even opgeruimd!'

of: 'Ja, héérlijk hè, om zo creatief te zijn als ik. Jammer dat jij zoiets niets kunt, anders zouden we samen iets kunnen oppakken.'

of: zorg dat je (bijv. even op pc/laptop opslaan zodat je het bij de hand hebt) van tevoren het liedje van Tineke Schouten paraat hebt staan en als je koffie of thee gaat zetten of even wegloopt, zet je het aan: 'Da gebemoei'.

Allemaal niet echt subtiel, maar waarom moet jij je in je eigen huis wél laten vertellen wat je wel of niet mag? 

En Mutti: wat een afschuwelijk mens daar in de supermarkt! 

Allemaal dingen waar ik ook eigenlijk niet tegen kan. Bij zo'n vreemde vrouw in de supermarkt zou ik mezelf wel inhouden met wat ik zou zeggen, maar voor de grap denk ik dat ik van zeg maar rij 1 naar rij 8 zou lopen, dan weer terug om iets uit rij 1 te pakken, vervolgens naar rij 6, dan weer terug naar 1, dan door naar 7, terug naar 1, ... kijken hoe lang ze het vol zou houden en dan op een gegeven moment 'vriendelijk' aan haar vragen of ze soms óók zo vergeetachtig is :).