In de bus had ik veel bekijks omdat het kitten luidkeelsaandacht vroeg en het gladde slanke lijfje was lastig vast te houden.

Uiteindelijk kwam ik thuis, man en kinderen nieuwsgierig watik nu weer had opgeduikeld.

De twee andere katten kwamen op het luide miauwen haastigkijken wie die schreeuwlelijk was. Ik zette het kitten op de grond en de tweeoudere katten kregen a la minuut een hoge rug en begonnen te grommen en teblazen. Het kleine ding trok zich niets van die drukte makers aan en ging op degeur van het kattenvoedsel af dat in de keuken stond en begon te eten. Mijntwee katten waren perplex. Ze werden genegeerd! De rode keek echt alsof hijzijn ogen niet kon geloven en de cyper draaide rondjes om te zien waar deverborgen camera was.

Het katje was klaar met eten en drinken en ging het huisverkennen nog steeds de andere katten geen blik waardig achtend, staartje trotsomhoog geheven, zo vol vertrouwen en eigendunk dat de rode en cyperse katers inde gaten kregen dat ze zich maar stonden aan te stellen en ze gingen naar bovenom hun rust en waardigheid te hervinden.

Lao-man was meteen in love met het siameesje en mijnkinderen vonden het ook heel leuk.

Ik zei: Houdt er wel rekening mee dat dit poesje hier nietzal blijven, ergens is er een fokker die geld wil zien of er is een eigenaardie veel heeft betaald en het terug wil. Ik zal het aangeven bij het asiel enhet Amivedi (weet niet of dat nog bestaat, maar daar kon je gevonden ofkwijtgeraakte huisdieren aanmelden) en de politie, al zou die er weinig ofniets aan doen. Aldus her en der aangegeven, in kranten nagekeken bij vermistehuisdieren, maar nooit een respons.

Intussen voelde het poesje zich prima thuis. Grote nadeelwas dat ze nogal de gewoonte had om haar poepjes hier en daar te doen. Plasjesgek genoeg niet, dus de kattenbak wist ze te vinden. Toen ze voor de zoveelstekeer op de bank had ge sch***** was bij mij de maat vol en ik riep nogal boosen hard: Als dat *lelijk woord*beest nog 1x niet op de kattenbak maar in huiskakt gaat ze naar het asiel. Ze had het kennelijk in haar oren geknoopt en wehebben nooit meer iets in huis gevonden!

Al met al leek het erop dat ze nooit opgeëist zou worden duswilden we haar een naam geven.

Zoonopteerde : Lao-tse , ook oosters en de siamees kon soms zo wijsgerig kijken. Ikvond het eigenlijk niks, ze was poes, geen kater. Maar iedereen vond de naambij haar passen. Dus toen hadden we een Lao-tse huis.

Waaromdat mijn screenname, mijn internetnaam werd vertel ik later.

Het verhaal van/over Lao-tse

Het was december 1994 of 1995, of zo. Laat in de middag.Het was koud en het regende. Ik was in de stad en wilde naar huis, had het koud, was moeen moest strals eten koken voor mijn gezin.

Omdat het zo slecht weer was, was ik met de bus gegaan enniet op de fiets. Als ik met de fiets was gegaan dan had ik het bijzonderepoesje nooit gekend en dan had ik veel gemist.Ik kwam bij de bushalte waar nog een paar mensen stonden tewachten. Ik hoorde een indringend gemiauw en keek waar dat geluid vandaankwam.

Achter mij stond een man met een kitten in zijn armen en datkitten miauwde luid. Ik zei: Ach arm poesje, zo koud he? En tegen de man: het is een jong Siameesje , nog bijnahelemaal wit en met felblauwe ogen.

De man reageerde verbaast en zei dat ik kennelijk verstandvan katten had. Ik zei dat ik al mijn hele leven katten had gehad en er ooknu 2 thuis had.

De man vertelde: Dit beestje liep in een laan te schreeuwen en het liepachter mij aan, het was door en door nat en koud en er waren geen huizen in debuurt, dus wat moest ik? Toen ik het neerzette bleef het achter mij aan lopen. Ik heb het weer opgepakt en wilde het naar het asielbrengen, daar gekomen was het al dicht, Nu moet ik naar huis, maar wat moet ikmet die kat? Ik heb drie honden, het dier wordt opgegeten voor ik het goed welop de grond heb gezet!

Ik zei tegen de man dat ik al 2 katten had en dus voorzienwas van alles wat er voor een kat nodig was, als hij het wilde kon ik deSiamees wel meenemen. en dan bij asiel, politie en amivedi (zo heette dat toen)en de dierenambulance melden dat er een jong Siameesje was gevonden. De fokker of de koper zou zich wel melden, dacht ik zo, wantras Siameesjes kosten een boel geld en dat het een echte raskat had ik welgezien, dus een paar dagen kon ze wel bij mij blijven..

De man was reuze opgelucht, overhandigde mij het katje enstapte in de bus die hij moest hebben en ik bleef met een schreeuwende Siameeswachten op mijn bus.

 Wordt vervolgd