Ik heb nog een jasje liggenwaar al een jaartje of zeven de rits van kapot is  (en deels eruit gehaald) Daar ik geruime tijder echt geen tijd en goesting voor had, is dat maar blijven liggen. Het is eenjasje wat ik graag droeg en het voelde toen prettig aan om te dragen.

Ik weet nog dat toen ik hetging kopen.  Die bewuste dag, kwam ikvoorbij die winkel en zag die jas liggen. Helaas was die winkel die dag gesloten.Ik had toen een briefje in de bus gestoken met de melding dat ik dat jasje graagzou willen kopen. (tja zeg nu zelf 150 frank voor dat jasje is echt niet veel).

’s Anderendaags ging ik naardie winkel en…het was weg. Gelukkig ging ik alsnog die winkel binnen. Ik zeitoen tegen die vrouw:”Madam, ik heb gisteren een briefje in de bus gestoken…)de vrouw onderbrak me en zei:”Ik heb het meteen uit de etalage genomen en opzijgelegd, want het was het laatste stuk. Hier is het, pas het maar eens aan. Ge moethet niet nemen als je wil, je bent tot niets verplicht”. Ik nam het aan en trokhet aan en ritste het toe.

De vrouw zei:”Het staat jeecht goed, maar er is één ding wat ik je wel moet zeggen, en als je het je nietaanstaat, hoef je het jasje niet te nemen”. Ik vroeg haar toen wat dat dan welzou zijn, maar ik neem het sowieso toch.

Toen zei die vrouw”:Misschienhoor je het niet graag, maar ik verkoop zulke jasjes ook aan jongens en mannen.”

Ik zei haar toen:”Dat geeft niet,ik draag ook meisjesjassen, en niet alleen jongensjassen”.

Toen bekeek die vrouw mijeens goed en toen vroeg die:”Mag ik je vragen ben jij een jongensachtig meisjeof een meisjesachtige jongen? Want ik zie het echt niet ”

Ik zei haar toen dat ik dieopmerking al meerdere keren gehoord had en dat ik me daar niet aan stoor. Ik zeihaar ook dat als ze mij met de verkeerde sekse aanspreken dat ik me daar  ook niet aan stoor, enkel stoort het me alsze dan tijdens het gesprek opeens zeggen: oh sorry meneer, ik dacht dat je een vrouwwas.