Eigenlijk is ernu een (kinderdroom) van mij uitgekomen. Je zal denken…. Euh? Kinderdroom? 

Voorgeschiedenis 

Wel ja,vroeger, toen ik nog klein was, pakweg tot ik zo’n 4 jaar was, dan droeg ik alledagen jurkjes. Dat was, ten eerste mode toen dat elk kind (meisjes, maar ookJONGETJES ) een jurkje droegen. Dat kwam volgens mij omdat we toen gewonekatoenen doeken als luier hadden en die hielden geen plas bij, dus de plas liepgewoon op de grond, maar de stoelgang die bleef wel netjes in die doek. Later,toen ik naar het tweede kleuterklasje ging, dan kreeg ik mijn allereerstebroekje. Maar in de loop van het tweede kleuterklasje vroeg ik weleens of ikterug een kleedje (jurkje) aan mocht, want dat vond ik prettiger om te dragen,en de andere jongetjes die droegen wel kleedjes en ik niet.  Maar dat mocht niet, want ik was een jongen enjongens die droegen geen kleedjes, maar wel een broekje.

Op het einde vanhet eerste leerjaar, dan is die droom toch voor twee volle weken, uitgekomen. Daarik mee mocht spelen in het schooltoneel. Tja, in het stuk (hoe het heette weetik nietmeer) maar daar was één jongen van de klas (jongens gingen naar eenandere school dan de meisjes, vandaar) die de rol van een meisje moest spelen. Naeen selectievragenronde, bleef IK als enige jongen over, dus ik mocht hetmeisje spelen. En daar Ik niet in de school mij mocht omkleden, moest ik dusvan thuis-uit al in die jurk rondlopen. Ook omdat we die twee weken één uur inde voormiddag en één uur in de namiddag moesten repeteren.

Wat later toenmam mij van school kwam halen, stond ik bij een meisje (wist toen nog niet dathet een meisje was) en vroeg aan mam of ik ook zo’n kleedje mocht hebben en danook zo’n lange haren in twee staartjes zoals dit jongetje hier naast mij. Dat kindstond toen te glunderen omdat ik haar een jongen noemde. Mam zei toen, dat isgeen jongen maar een meisje. En NEE je mag geen kleedje hebben dat is voormeisjes.

Een paar dagenvoor mijn tiende verjaardag vroeg mam (net zoals de jaren daarvoor) wat ikgraag zou hebben voor mijn verjaardag. Ik zei toen weer: “Ik wil zo een kleedje””,en had uit een oud modeblad een foto gescheurd van een meisje met een jurkjeaan wat ik toen heel mooi vond. Maar je raadt het reeds, het was weer NEE.

Langs de ene kantwas ik wel blij dat mijn tante er toen ook bij was, toen ik mijn cadeau’tjekreeg, namelijk een doos legoblokjes. Mam zei toen:”Dit is toch  veel beter dan dat kleedje wat je vroeg”.

Die zomer aanzee, mam was boodschappen doen, tante zei tegen mij dat we gingen wandelen. Toenkwamen we aan een winkel waar jurkjes verkocht werden. Wij twee daar binnen. Toenkon mijn geluk eventjes niet stuk.

De verkoopsterzag ons binnengaan en zei toen”Dag madam:, waarmee kan ik je helpen”? toen zeitante:”Het is voor een kleedje voor….” En die vrouw onderbrak tante en zei toen,naar mij kijkend:”Kom maar mee meiske, ik zal je wat kleedjes laten kiezen. Ik hadmeteen al mijn gading gevonden en toen kon tante niks anders zeggen dan:”Madam,dat is geen meisje, maar een jongen”.

De vrouw zei toeniets in den aard van; “ah ja en wat dan nog? Als die nu graag een kleedjedraagt. “

In de winkel hebik dan dat kleedje aangekregen, tante heeft dat betaald en we zijn terugdoorgegaan. In de vakantiewoning heb ik nog drie uur in dat jurkje rondgelopen,tot mam terug in huis was en ik het jurkje uit moest doen. Gelukkig had tantetoen al haar eerste kindje, (een meisje) en zij heeft dat dan zo’n jaar of vijflater gedragen.

Nu sinds halfaugustus heb ik eens een jurk welke ik zelf gemaakt heb, aangedaan en datbeviel me goed, niemand die iets zei, en ik bemerk nu dat ik sindsdien enkelnog maar jurken en een rok gedragen heb, enkel die ene dag dat was die dag vande as-uitstrooiing van mijn broer zaliger.   

Ook heb ik dieene pelsjas (imitatiebont) die ik tien jaar geleden van mam gekregen heb, dusnu eindelijk ook aangedaan

Wie me al gezien heeft die zegt dat ik er goed mee sta, dat dit precies voor mij gemaakt is, dus ikke blij.