Het positieve van handwerken

Ergens op internet las ik een artikel over het voordeel van een handwerkhobby bij het ouder worden. Je bent creatief bezig. Je kunt jezelf uitdagen met moeilijke patronen, wat weer goed voor de hersens is, net als puzzelen of iets nieuws leren. Je hebt iets zachts in je handen, wat serotonine aanmaakt in je hersens, net als kleine bewegingen (zelfs kauwen). Ik kan er nog aan toevoegen, dat je niet over je dagelijkse sores kunt piekeren, als je aldoor moet denken aan het ritme van het patroon, waar je aan bezig bent. In plaats van in bed te tobben over de dag van morgen, kun je bedenken wat voor garens je in voorraad hebt en wat je ermee kunt doen.

De uitdaging voor mij is wel om een project helemaal af te maken, draadjes wegwerken, knopen aanzetten en dat soort handelingen. Ik heb net mijn hobbykamer opgeruimd en ik heb zakken vol WIP's (work in progress) en UFO's (unfinished objects). Elk Nieuwjaar neem ik me voor om dingen af te maken, in plaats van weg te stoppen en iets nieuws te beginnen. En nu net heb ik me voorgenomen om eerst die oude dingen aan te pakken, deze zomer.

Heel herkenbaar allemaal Magtelt. Vooral ook dat afmaken van projecten. Dan blijkt telkens weer dat voor mij het meeste plezier zit in het uitvogelen en onder de knie krijgen van de techniek van het patroon, kleuren uitzoeken en verschillende garens uitproberen en het creëren. 

IK ga op donderdagmiddag naar een soos. De stoelen daar zijn niet geschikt om te breien op twee naalden, er is geen steun. Dus ik dwing mezelf elke donderdagmorgen om een haakproject te bedenken. En daar ga ik dan thuis mee verder. Op het ogenblik kleed ik een klein bruin babypopje aan, de inspiratie komt vanzelf. Ik heb al drie lefpetjes gehaakt en 's avonds bij de tv zit ik bijpassende broekjes en truitjes te breien. Er liggen nog veel poppen op zolder, om niet te spreken van de 15 dozen met garens, dus ik heb genoeg om me van de straat te houden. Maar denkwerk is ook prettig.