Deze keer geen haak of breiwerk. Maar onze nieuwe lampjes. De lampenkapjes waren wat vies geworden. Ze hadden in de verbouwing gestaan op de slaapkamer. We kregen ze niet meer schoon. Weggooien is zonde. Al waren ze beneden overbodig geworden. Ik wilde er nieuwe kapjes op maken maar Marco had een beter idee. Dan laat je ze toch gewoon beschilderen door Manuel. Hier zijn dan onze lampjes. Ze hebben een mooi plekje gekregen in de woonkamer en staan nu in de vensterbank bij het voorraam.

Manuel is inderdaad trots. Hij beseft heel goed dat hij degene is die ze geverfd heeft. Zo grappig dat hij dat nu door begint te krijgen. Ook als andere mensen hem een compliment geven zie je dat hij beseft waarom. Dat is eigenlijk voor het eerst dat ik dat nu bij hem zie.

Het arme mannetje is nu ziek. Koorts, hij grijpt naar zijn keeltje en zijn oortjes. Heeft vandaag de hele dag bij Marco op schoot gezeten. (ik moest werken) en huilde als Marco al naar de wc moest. Nu slaapt hij lekker. En ik hoop voor een hele nacht. Maar ik vrees dat het ijdele hoop is.