Soms het gevoel dat het anders moet?

Hallo allemaal,

misschien een rare vraag maar hebben jullie soms ook wel eens het gevoel dat je het anders wil in je leven? Niet dat ik niet gelukkig ben ik heb een lieve man, 3 schatten van katten en leuke partime baan.

De laatste tijd heb ik gewoon de kriebels, veel aan het opruimen knopen voor mezelf aan het doorhakken enz.

Dit is vooral gekomen na dat het bedrijf waar ik hiervoor werkte faliet was gegaan, ik ben toen 3 maanden salaris en mijn vakantie geld mis gelopen een kleine 6000 euro. Hierdoor zijn wij toen best wel in de problemen gekomen (tja geen inkomsten kunnen de rekeningen niet betaald worden) gelukkig is dit door hulp van de gemeente allemaal opgelost en hebben zowel ik als mijn man een leuke baan.

Dit heeft bij mij wel getriggerd dat ik in huis moet opruimen dingen weg, verkopen enz. Voor dat we in de problemen kwamen kocht ik vaak dingen voor mijzelf, zoals knutsel spullen en ball jointed dolls. En ik kom er nu eigenlijk achter dat het allemaal onzin is, alles maar te kopen wat je graag wilt hebben.

Dus ik heb de knoop doorgehakt, ik blijf lekker bij breien, haken en filt pakketjes de rest gaat allemaal weg.

Als gevolg 2 verhuizdozen (!!!) vol met spullen wat weg kan, van fimo tot prik filten tot kruissteekjes het gaat allemaal weg en het bedrag wat ik er voor krijg gaat lekker naar de spaarrekening!

Dus als iemand nog belang heeft bij een doos vol knutsel spullen (heb er 2 beschikbaar) ze gaan weg voor een laag prijsje (dacht zelf aan 50 euro inclusief verzending)

Ik raad mensen in elk geval aan, kom je in de financiele problemen, praat erover en onderneem actie geloof me er is altijd een oplossing!

Dat is heel vreselijk ,hopelijk vind je snel een oplossing en kom je er snel uit

Vervelend om in zo'n situatie terecht te komen, wens je dan ook veel sterkte.

Ik denk dat je je hobbyspullen sneller verkoopt als je er een foto van laat zien.

Een vreselijke tijd moet dat zijn geweest Ik vind dat altijd erg om te horen, een werkgever kan op tijd aan de bel trekken zodat de werknemers geen ellende op hun dak krijgen. Een vriend van mij heeft dit ook meegemaakt, gelukkig voor hen hebben ze het met passen en meten gered en anders leven.

Wat je schrijft klopt helemaal. Als het leven in een heftige vorm ingrijpt ga je andere prioriteiten stellen en ook rouwverwerking hoort daarbij. En het duurt een tijd voordat je weer een andere draad oppakt (en verdriet verdwijnt niet hoor). Het zijn heftige intensieve processen.

Knap van jullie dat je met zoveel positieve kracht je hoofd boven water hebt, samen er door bent gekomen en weer andere tijden leert kennen